ყველას აქვს ნებისმიერი ან არცერთი რწმენისა და მსოფლხედველობის ყოველგვარი იძულების გარეშე არჩევისა და შეცვლის, აგრეთვე სინდისის აბსოლუტური და განუყოფელი თავისუფლება.

დაუშვებელია სახელმწიფო რელიგიის დაწესება. არცერთის რელიგია არ შეძლება გახდეს მოქალაქეებისათვის სავალდებულო.

სახელმწიფო და რელიგიური გაერთიანებები დამოუკიდებული არიან ერთმანეთისაგან. მათ შორის ურთიერთობები შეიძლება მოწესრიგდეს საკონსტიტუციო შეთანხმების საფუძველზე.

კანონის უზენაესობის, უფლებათა და თავისუფლებათა პატივისცემის საფუძველზე სახელმწიფო ქმნის რელიგიურ გაერთიანებათა უფლებების დაცვის სამართლებრივ გარანტიებს.

ყველას აქვს უფლება ყოველგვარი დაბრკოლების გარეშე დამოუკიდებლად ან სხვებთან ერთად, როგორც საჯაროდ, ისე კერძოდ, გამოხატოს და იქადაგოს საკუთარი რწმენა ან მსოფლხედველობა, აღასრულოს ღვთისმსახურება, ილოცოს, დააფუძნოს სამლოცველო, მისდიოს თავისი რწმენის მოძღვრებასა და დაიცვას მისი წეს-ჩვეულებები, დაცული ჰქონდეს აღსარების საიდუმლოება.

რელიგიურ თემებსა და ორგანიზაციებს აქვთ უფლება

ჰქონდეთ თავისუფლად ღვთისმსახურებისა და შეკრების ადგილი;

თავისუფლად გაეცნონ, შეიძინონ და ფლობდნენ რელიგიურ ლიტერატურას მათთვის სასურველ ენაზე;

დამოუკიდებლად განსაზღვრონ ორგანიზაციის მოწყობა და სტრუქტურა, პერსონალი;

მიიღონ გრანტები და საქველმოქმედო შემოწირულობები კერძო პირებისაგან.

სინდისისმიერი წინააღმდეგობის უფლება აღიარებულია.

დაუშვებელია ადამიანს დაეკისროს ისეთი ვალდებულებების შესრულება, რომელიც ძირეულად ეწინააღმდეგება მის რწმენას, აღმსარებლობას, სინდისს ან მსოფლხედველობას.